آگاهی خورشیدواره ایی بر ذهن انسان

نوروز خجسته

نوید شریف زاده — Mon, 05 Mar 2012 14:52:10 GMT

گل نرگس خندید!

حُسن یوسف گل داد

پیچک ِ سبز ِ بهار از تن ِ خشک ِ زمستانی سرو

بالا رفت

هفت سینی پُر ِ سنبل پُر ِ یاس

و نیکو روزی که همین نزدیکست.

پیشاپیش نوروز باستانی را خدمت دوستان تبریک عرض میکنم.باشد که سال نو پر از شادی و موفقیت باشد.

نوید

در عجبم...

نوید شریف زاده — Wed, 08 Feb 2012 13:02:49 GMT

در عجبم از سیب خوردنمان که از آن فقط " چوبش " را باقی می گذاریم،مگر این همه چوب که خوردیم از یک سیب شروع نشد...!

درد

نوید شریف زاده — Thu, 12 Jan 2012 11:59:06 GMT

گاهی اوقات یک درد جسمی،آدمی را به یاد خاطره ای بد و دردناک می اندازد.مثلا وقتی دستی را بخیه میزنند حتی وقتی زخمش خوب میشود سالها اثرش برجا می ماند.این روزها من هم دچار دردی جسمی شده ام که یاد خاطره ای را زنده میکند که کاش زنده نمی کرد...

یلدا خجسته

نوید شریف زاده — Mon, 19 Dec 2011 14:54:47 GMT

شب یلدا را به ایران دوستان و ایرانیان راستین شاد باش میگویم.

آفتاب چراغ ما را ناپدید کرد!

نوید شریف زاده — Mon, 21 Nov 2011 12:52:51 GMT

چند روز پیشترها به نوشته ای برخوردم قابل توجه و پربار از قصه های شیخ اشراق که ذهنم را مدتی درگیرخود کرده بود.شاید در نظر اول صوفیانه و عارفانه بیاید ، بخصوص با توجه به اینکه خالقش خود از عرفای بزرگ سرزمینمان است.اما فکر میکنم امروز هم می توان از این نوشتار تا سرحد امکان استفاده برد.روشنی و نور همواره برای آدمی یکی از مهمترین مسائل بوده است.اما روشن بودن و نورانی شدن گاهی به غیر از معنای مادی خود معنایی ژرفتر را در بر می گیرد که آن روشنایی ذات انسانی است.اینکه سعی کنیم در این دنیای وانفسای این روزها انسان بمانید و روشن بینانه عمل کنیم.

گفت: آفتاب چراغ ما را ناپدید کرد.

گفت:چون از خانه به در نهی،خاصه به نزد آفتاب،هیچ نماند.

زن و گرما

نوید شریف زاده — Sat, 01 Oct 2011 05:50:55 GMT

بطری آب معدنی را باز کرد و آن را سرکشید،سیراب که شد دهانش را بست و گذاشت تا خنکای آب روی صورتش بدود.آب راه خود را پیدا می کند ، پیدا کرد چانه اش را طی کرد و از گردن زیبا و سفیدش به میان پستانهایش دوید.عرقی که مانتوش را به بدنش چسبانده بود با آب ادغام شد و پستانهایش را بیشتر می نمایاند.اندام زنانه اش کامل بود و هر مردی و حتی هر زنی را به خود جلب می کرد.زنها را از روی حسادت یا حیا و مردها را از روی لذت بردن از زیبایی یا هماغوشی با زنی شهوت انگیز.طنازی را خوب بلد بود و می دانست چگونه راه برود که به نظر صاحب نظر دلربا برسد.

در آن آفتاب جانسوز چند قدمی جلوتر آمد و نبش خیابانی ایستاد.زنانگیش را کفشهای پاشنه بلندش به کمال می رساند.کمی دیگر از آب را خورد و آخرش را روی صورتش خالی کرد.گرم بود.شرجی هم.رطوبت غوغایی بر پا کرده بود که تاب و توان را از انسان می ربود.

اولین ماشین که برایش بوق زد جوانکی بود فُکلی با صدای موزیک سرسام آورش.بعدی ماشینی فرسوده داشت که بزور راه می رفت.ماشین بعد جوانی بود قوی هیکل که در سماجت اول بود. زن چند قدمی جلوتر رفت اما جوان ول کن نبود.باز هم چندقدم جلوتر و باز هم همان داستان این چند قدمهای نفس بُر در این گرما وبا این کفشها آنقدر ادامه پیدا کرد تا ماشین دیگری آمد و با جوان سمج درگیر شد.سرنشینان هر دو ماشین گلاویز شدند و بزن بزنی راه افتاد.زن خوب به این ماجراها وارد بود و می دانست همیشه کسانی هستند که در نهایت حماقت غیرتی می شوند و برای او ایجاد مزاحمت می کنند.

زن آرام رفت آنطرف خیابان و اولین ماشینی که برایش بوق زد را خوب برنداز کرد.راننده گفت : خانم میل دارن امشب با هم باشیم؟! زن نگاه خماری تحویل داد و گفت :ماشینت کولر داره؟ خونت چی؟!من خیلی گرماییم....

ارزانترین کالا

نوید شریف زاده — Thu, 01 Sep 2011 15:42:46 GMT

ارزان ترین کالای نوشت افزاری

مداد ِ روزنامه ایست!

اولین یکی شدن

نوید شریف زاده — Sun, 14 Aug 2011 14:27:54 GMT

پسر سویچ را چرخاند و ماشین را روشن کرد،دندۀ یک را جا انداخت و ماشین از جا کنده شد.دختر پخش را روشن کرد و موسیقی فضای ماشین را به پُرکرد.پسر زیرچشمی نگاه میکرد و دخترپُقی زد زیر خنده!

دنده ی ماشین را از چهار به پنج عوض کرد و دستهایشان اولین بار روی دنده بود که یکی شد.

+ پ ن:نام این داستان در ابتدا "دستها روی دنده " بود که به پیشنهاد دوستی عزیز به این نام تغییر یافت.من این نام را بیشتر میپسندم.

مثل ِ کاری که موبر می کند!

نوید شریف زاده — Mon, 27 Jun 2011 14:13:58 GMT

ما ایرانی ها در زندگی روزمره مناسبات عجیبی داریم.بعضی از اعمالی که انجام می دهیم با انسان امروزی جور در نمیآید.یعنی دست خودمان نیست ، اینطوری بارآمده ایم و جالب اینکه قبول هم نمی کنیم که مشکل داریم.نه تنها قبول نمی کنیم بلکه ادعای مدرن بودن و رشنفکرمآبی مان هم گوش فلک را کر کرده است.درست مانند کِشی که تا انتهای توانش کشیده شده است، توانایی ارتجایی شدن را داریم.به راحتی از این ور بام دور می شویم اما با سر از آن طرف بام می افتیم پایین.گویی جایی بین دیروز و امروز گیر کرده ایم و نمی توانیم ازین گرفتاری رهایی پیدا کنیم.

از طرفی مدهوش قدم زدن در خیابان های دُبی و بانکوک و آنتالیا هستیم و میمیریم برای تا صبح در دیسکو بودن وآن کاره دیگر کردن و از طرفی تا از سفربر میگردیم و پایمان به ایران میرسد مملکت خودمان را سنگ روی یخ میکنیم که آقا نبودی فلان خیابان را در آنتالیا ببینی که همه آزاد بودند هر جور می خواهند در خیابان راه بروند!!! البته تعریفی هم که از آزادی داریم جای خودش را دارد.و هیچوقت هم از خودمان نمیپرسیم که آنها چکار کردند که به آنجا رسیدند و ما چه کار کردیم که به اینجا رسیده ایم.و هیچوقت به جواب این پرسش نمیرسیم که چرا همیشه میخواهیم سرسفره آماده ی دیگر ممالک بنشینیم.

به لیلة الرغائب در خلوت اعتقاد داریم اما در جمع که میرسیم انکارش میکنیم و آنرا خرافات می دانیم وقتی هم جایی از دهانمان میپرد و لو میدهیم سریع به مِن و مِن می افتیم ، تو گویی جنایتی رخ داده است.

شبکۀ فارسی 1 را با ولع نگاه میکنیم تا ببینیم دوست پسر مادر خانواده خوش تیپ است یا نه ! اما به (( جدایی نادر ازسیمین )) که میرسیم دستی به ریش پرفسوری مان میکشیم با چهره ای متفکرانه می پرسیم:آخرش چی شد؟!

همه یک پا روشنفکر هستیم ، اما فقط در خیال و هنگامۀ شب نشینی ها ، در حالی که خودمان هم میدانیم پای عمل که میرسد همه می اندازیم پشت ِ گوش و وظیفۀ دیگران می دانیم که دستی بجنبانند.

**********

روزی برای خرید به عطاری محله رفتم.فروشنده که پیرمردی بزله گوست همچون همیشه با همۀ مشتری ها گرم می گرفت.نوبت به من که رسید کارگرش که از خود فروشنده خیلی جوانتر بود آمد جلو و چند قلم جنسی را که روی پیشخوان گذاشته بودم در کیسه گذاشت و قیمتش را گفت.گفتم آقا چند تا موبر (واجبی)هم اگر دارید اضافه کنید.کارگر رفت و چند موبر آورد و گذاشت روی پیشخوان.خواست بگذارد تووی همان کیسه ای که جنسهای قبلی را چیده بود، دیدم دودل است گفتم: آقا مشکلی هست؟ گفت: آقا شرمنده پلاستیک سیاه نداریم.و من که چندین بار با همین اتفاق مواجه شده بودم گفتم که مشکلی نیست.اما کارگر جوان اصرار داشت که باید موبرها را در پلاستیک مشکی بگذارد.چون حتما فکر می کرد که خیلی زشت است آدمی به بزرگی من با موبر در خیابان ظاهر شود!

خلاصه داشتم بابت این معطل کردن و دست دست کردن کارگر از کوره در میرفتم که صاحب مغازه وارد صحنه شد و با تشر از کارگر مشکل را جویا شد و کارگر جریان را تعریف کرد و گفت که کیسه پلاستیک سیاه تمام کردیم و آقا موبر میخواهد.پیرمرد در جواب گفت: مرد حسابی مگه میخاد تریاک جابجا کنه بزار تووی همین پلاستیک دیگه!

اتفاق جالبی بود،شاید به نظر کم اهمیت و بی معنی باشد،اما وقتی کمی دقیقتربه ماجرا نگاه میکنیم به نکات جالبی پی می بریم.مثلا اینکه ما ایرانی ها به خیلی از مسائلی که ارزشی محسوب می شوند اهمیتی نمی دهیم ، در مقابل به مسائلی که اصلا اهمیتی ندارند تا حد تقدس در موردش فکر میکنیم.

از همین کارگر اگر می پرسیدی : دروغ خوب است یا بد؟ میگفت : بداست خیلی هم کار ناشایستی است.اما اگر از او میخواستی کمی دقیق تر پاسخ بدهد در جواب می گفت: البته بعضی اوقات آدم مجبور است دروغ بگوید! و این می شود همان دروغ مصلحتی.یعنی دروغی که کلاه شرعی کرده ایم سرش.یعنی در واقع دروغ گفتن بد نیست اما گذاشتن چند تا موبر در کیسه پلاستیکی بیرنگ خیلی کار ناشایست و بدی است!

شاید فکر کنید این دست نوشته ها ساخته و پرداختۀ ذهنی است که کارش جزغُر زدن و گیردادن به خودش و دیگران نیست اما باید قبول کرد که ازاینگونه تضادها تا دلتان بخواهد داریم،از اینگونه گرفتاری ها و پیچیدگی های شخصیتی تا دلتان بخواهد در خودمان و اطرافمان پیدا می شود.باید نگاه دوباره ای به خودمان بیندازیم و این نقابها و آلودگی ها را از خودمان دور کنیم تا پاکیزگی باقی بماند درست مثل ِ کاری که موبر می کند!

زاغان

نوید شریف زاده — Sun, 19 Jun 2011 16:16:51 GMT

شعر استاد توصیف حال و احوال اینروزهای ماست، حال و روز که چه عرض کنم!همان نفسی که میآید و میرود.کیفیتش اهمیتی ندارد.یعنی نمی خواهند داشته باشد.حال آنکه زهی خیال باطل که اوضاع بر وفق مراد زاغان بماند!

آنک شب ِ شبانه ی تاریخ پرگشود

آنجا نگاه کن

انبوه ِ بیکران اندوه !

اوه!

زاغان به روی دهکده ، زاغان به روی شهر

زاغان به روی مزرعه ، زاغان به روی ِ ماه

زاغان به روی آینه ها ،

آه!

از تیره و تبار همان زاغ

کِش راند از سفینه خود نوح

اندوه ِ بیکران و انبوه.

زاغان به روی برف

زاغان به روی حرف

زاغان به روی موسقی و شعر

زاغان به روی راه

زاغان به روی هر چه تو بینی

از نور تا نگاه

دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی